„Łechtaczka – piękna nieznajoma”

Łechtaczka (łac. clitoris) to narząd kobiecy umiejscowiony u zbiegu warg sromowych, przy spojeniu łonowym.

To organ bardzo szczególny.

Wyjątkowość łechtaczki zawiera się w tym, iż jest to jedyna część ludzkiego ciała przeznaczona wyłącznie do dostarczania przyjemności.

Łechtaczka istnieje w ciele kobiety tylko po to, by przynosić rozkosz.

Ten kobiecy organ posiada więcej włókien nerwowych niż jakikolwiek inny narząd, więcej niż język, więcej niż penis i na dodatek, na znacznie mniejszej powierzchni aniżeli każdy z nich. Właśnie dlatego wiele kobiet nie przepada za bezpośrednim dotykiem łechtaczki – wrażenie jest zbyt silne.

Łechtaczka – budowa

Łechtaczka nie jest jedynie małym, ukrytym pod fałdką skóry guziczkiem, który można zobaczyć. To złożony organ mający ok. 8 cm.

Łechtaczka składa się z żołędzi i zdolnych do erekcji ciał jamistych oraz opuszek. Żołądź to ta mała widoczna część posiadająca wiele zakończeń nerwów czuciowych.

Przekrój całej łechtaczki w płaszczyźnie osiowej ukazuje, że ma ona kształt piramidy.

łechtaczkaBancroft J. (2011), Seksualność człowieka

Łechtaczka – rozwój

Łechtaczka zostaje ukształtowana w okresie prenatalnym.

Pierwotnie ludzki płód posiada wszystkie cechy obu płci i do 45 dnia życia płodowego, zarówno przyszła dziewczynka jak i przyszły chłopiec, rozwijają się identycznie. Dopiero po tym czasie rozpoczyna się różnicowanie cech płciowych, zazwyczaj zgodnie z genotypem (XY męski, XX żeński).

Łechtaczka powstaje między 11, a 15 tygodniem okresu płodowego, z tego samego wyrostka co prącie. Z tej samej tkanki u chłopców wykształca się członek, a u dziewcząt łechtaczka.

Funkcje łechtaczki

Łechtaczka reaguje identycznie jak penis. W chwili podniecenia ciała jamiste, z których jest złożona, wypełniają się krwią, dzięki czemu łechtaczka rośnie i nabrzmiewa, prostując się tak samo jak członek w erekcji i tworząc strefę erogenną wokół cewki moczowej oraz przedsionka pochwy.

Drażnienie łechtaczki może prowadzić do orgazmu – tak dzieje się u większości kobiet. Mało tego, tzw. orgazm pochwowy łączy się ze stymulacją okolic łechtaczki. Wyniki badań wskazują, że łechtaczka odgrywa kluczową rolę w kobiecym orgazmie, nie ważne czy jest to tzw. orgazm łechtaczkowy, czy orgazm pochwowy.

Po szczytowaniu mięśnie szybko nie wiotczeją dlatego kobiety mają możliwość przeżywania wielokrotnych orgazmów.

Historyczne ciekawostki

Na przestrzeni wieków różne były losy łechtaczki.

Dawniej, na badaczy wpływały przede wszystkim zasady moralne uwarunkowane kulturą chrześcijańską, w której rozkosze ciała, zwłaszcza w odniesieniu do kobiet, uchodziły za diabelski wynalazek. W okresie polowań na czarownice dużą łechtaczkę uważano za stygmat szatana.

Gdy nauka przepędziła demony, zastąpiła je chorobami i dewiacjami. Jeszcze w XIX stuleciu miłość lesbijską i swobodę obyczajową uznawano za chorobę, a masturbacja powodować miała żółtaczkę, ślepotę, nawet przedwczesny zgon. Podniecenie seksualne rzekomo wywoływało u kobiet zaburzenia równowagi psychicznej, dlatego aby zaradzić temu nieszczęściu postanowiono zająć się łechtaczką.

W 1865 r. dr Baker Brown, ówczesny przewodniczący Brytyjskiego Towarzystwa Medycznego uznał, że łechtaczka odpowiada za epilepsję, histerię oraz różne objawy szaleństwa, w związku z czym zalecał jej usuwanie! Poczynania doktora wywołały protest wśród członków towarzystwa, a mimo to jego metody nie zniknęły. Jeszcze w latach 20-tych okaleczano wiele kobiet.

Dyskryminacja łechtaczki

Samą łechtaczkę badać zaczęto ponoć w XVI w. i pisano wówczas o niej, że jest organem zacnym i wielce potrzebnym. Później stwierdzono, że gdyby nie łechtaczka i płynąca z niej rozkosz, to żadna kobieta nie chciałaby rodzić dzieci. Po czym o narządzie zacnym zapomniano na 200 lat.

Dopiero w 1844 r. niemiecki anatom Georg Kobelt opublikował serię znakomitych rysunków łechtaczki. Od tego czasu w podręcznikach anatomii zaczynały ukazywać się, czasami bardzo fantazyjne, schematy. Aż wreszcie w 1900 roku łechtaczka pojawiała się w podręczniku anatomii: Grey’s Anatomy. Jednak zniknęła z kolejnego wydania, które kształciło wielu współczesnych lekarzy. Przy okazji warto podkreślić, że penis i mechanizm erekcji są w tej lekturze bardzo wnikliwie opisane.

Do dziś w wielu książkach dotyczących ludzkiej anatomii łechtaczka nie jest oznaczona. Ze świecą szukać można książeczki dla dzieci o ludzkim ciele, zawierającej choćby wzmiankę o łechtaczce. Za to penis i jądra są chyba we wszystkich.

Innym dowodem na dyskryminację łechtaczki jest to, że nie posiada ona potocznej nazwy…

Dopiero od niedawna łechtaczka stanowi obiekt wnikliwych badań. Badacze podkreślają, że jest to narząd naukowo i społecznie dyskryminowany, a piękny, fascynujący i wielce wyjątkowy.