Pomoc osobom biseksualnym i homoseksualnym

W 44 Przeglądzie Seksuologicznym ukazał się tekst zawierający przyjęte przez Polskie Towarzystwo Seksuologiczne I Polskie Towarzystwo Medycyny Seksualnej rekomendacje w sprawie postępowania i pomocy terapeutycznej osobom o biseksualnej i homoseksualnej tożsamości. Brzmi następująco:

„Istnienie homoseksualności, biseksualności i he­teroseksualności to zaledwie kilka z przejawów szero­kiej gamy międzyludzkiego zróżnicowania, dotyczą­cego wszelkiego rodzaju ludzkich cech i właściwości. Tymczasem pogląd o tym, jakoby homoseksualność lub biseksualność (w przeciwieństwie do heterosek­sualności) miały stanowić chorobę somatyczną, zabu­rzenie psychiczne lub też kondycję zdrowotną samą w sobie wymagającą terapeutycznej korekty, w świetle aktualnej, opartej na badaniach wiedzy naukowej, jest osądem wartościującym, a nie faktem naukowym.

W zgodzie ze stanowiskiem i rekomendacjami międzynarodowych towarzystw naukowych i terapeu­tycznych, dotyczącymi pomocy psychoterapeutycznej dla osób LGB (lesbijek, gejów, osób biseksualnych), stwierdzamy, że w świetle aktualnego stanu wiedzy naukowej postulat korygowania kierunku psychoseksualnych potrzeb osób homoseksualnych i biseksualnych jest w równym stopniu pozbawiony empirycznych i teoretycznych podstaw, co postulat korygowania kierunku psychoseksualnych potrzeb osób heteroseksualnych. Kierowanie się w pracy pomocowej założeniem typowym dla tzw. „terapii naprawczych” (zwanych też „oddziaływaniami reparatywnymi” lub „konwersyjnymi”), zgodnie z którym homoseksualne lub biseksualne potrzeby klientów/ek lub pacjentów/ek same w sobie miałyby być nieprawidłowością i wymagały wyeliminowania jako warunku osiągnięcia zdrowia psychicznego i fizycznego, uznajemy za oparte na nieprzychylnym osądzie moralnym oraz za niezgodne z etyką zawodową profesjonalistów zajmujących się pomocą osobom homoseksualnym i biseksualnym. Stanowi to bowiem – w świetle dotychczasowych wyników badań, a także doniesień organizacji, które do niedawna same zajmowały się prowadzeniem tego typu oddziaływań „naprawczych” – działanie na szkodę klientów/ek lub pacjentów/ek.

Terapeuci, psychologowie, lekarze oraz pozostali specjaliści pracujący lub pragnący kompetentnie pra­cować pomocowo z osobami LGB powinni zdobywać specjalistyczną wiedzę i umiejętności poprzez usta­wiczne angażowanie się w proces (samo)kształcenia w zakresie tematyki LGB. Programy wyższych studiów medycznych i psychologicznych, a także większości szkół terapeutycznych nie uwzględniają bowiem jak dotąd w dostatecznym zakresie aktualnych treści specyficznie poświęconych problematyce LGB. Przy­swojenie tych treści merytorycznych jest warunkiem koniecznym świadczenia profesjonalnej pomocy na rzecz tej części populacji.

Niniejszy dokument należy traktować jako punkt wyjścia do dalszych rekomendacji dotyczących pracy pomocowej na rzecz osób homoseksualnych i bisek­sualnych.

My – niżej podpisani – apelujemy do osób zaj­mujących się pomocą psychologiczną i medyczną oraz do pozostałych specjalistów w zakresie zdro­wia psychicznego do aktywnego przeciwstawiania się utrzymującej się w społeczeństwie stygmatyza­cji osób LGB – jako opartej na nierzetelnej wiedzy i uprzedzeniach.”

dr hab. n. med. Tadeusz Pietras, dr n. med. Remigiusz Jarosław Tritt, dr n. med. Robert Kowalczyk, mgr Agata Loewe, prof. dr hab. n. med. Zbigniew Lew-Starowicz, prof. dr hab. n. hum. Zbigniew Izdebski, dr hab. n. hum. Jacek Kochanowski, dr n. med. Daniel Bąk, dr n. hum. Katarzyna Bojarska, dr n. med. Andrzej Depko, dr n. hum. Alicja Długołęcka, dr n. med. Justyna Holka-Pokorska, dr n. hum. Grzegorz Iniewicz

Przegląd Seksuologiczny 2015; 4 (44): s. 65-66

Skomentuj