Dziecięca masturbacja – reaguj!

Dzieci w wieku przedszkolnym stymulują swoje ciała, zwłaszcza w obszarze stref erogennych, wywołując w ten sposób uczucie przyjemności. Nazywa się to masturbacją wczesnodziecięcą i zalicza do jednej z form ekspresji seksualnej małego dziecka.

Dziecięca masturbacja jest zjawiskiem dość często spotykanym. Badania wykazują, że od 40 do nawet 85% osób ma w pamięci tego typu zachowania.

Aktywność masturbacyjna u małego dziecka jest ściśle związana z ważnym dla niego odkryciem: „o! moje ciało jest źródłem nowych doznań”. Podstawowy cel stymulacji ciała stanowi wywołanie pozytywnych doznań i uczuć: przyjemności, rozkoszy, radości, ulgi, ukojenia, poczucia bezpieczeństwa.

Jednak dopiero wnikliwa analiza motywów malucha, jak również jego sytuacji życiowej pozwala stwierdzić jaki dziecko, za sprawą masturbacji, chce osiągnąć cel. Zdarza się, że masturbacja stanowi efekt uboczny innych od wymienionych powyżej potrzeb, albo służy zaspokojeniu jakiejś elementarnej potrzeby. Tak więc dziecięca masturbacja nie posiada jednorodnego charakteru.

Wyróżnia się 3 typy dziecięcej masturbacji, za kryterium przyjmując mechanizm jej powstawania oraz pełnioną funkcję. Interwencja stosowana jest w zależności od rodzaju masturbacji.

Typ 1. Dziecięca masturbacja rozwojowa

Masturbacja rozwojowa charakteryzuje się tym, że jest dyskretna, nieuporczywa, ma powtarzalny schemat, jest bezpieczna (nie wywołuje uszkodzeń ciała) i przemija wraz z upływem czasu.

Dziecko dotyka swojego ciała, zwłaszcza w miejscach intymnych, tylko po to by poczuć przyjemność. Niczego innego nie oczekuje. Nastawienie na osiąganie miłych doznań jest podstawową cechą tego rodzaju masturbacji. Poczucie przyjemności stanowi dla dziecka wystarczający motyw do dotykania się.

Przykłady

– Co ty Zosiu robisz? – pyta matka, która kątem oka zauważyła, że dziewczynka dyskretnie majstruje coś pod kołderką.
– Głaszczę się po majteczkach – odpowiada niewinnie Zosia.
– Dlaczego? – pyta matka.
– Bo to jest miłe – komunikuje dziecko.

– Karolku gdzie jest twoja druga rączka? – pyta matka zauważywszy, że jej synek wkłada ukradkiem jedną rączkę pod kołderkę w momencie, gdy ona wychodzi z pokoju po utuleniu go do snu.
– Pod kołderką się bawi – informuje chłopczyk.
– Bawi się? Czym? – dopytuje matka
– Siusiakiem – szepcze dziecko.
– A dlaczego? – wypytuje kobieta.
– Bo to jest fajne – mówi szczerze Karolek.

Interwencja

Co robić? Nic. Nie warto koncentrować się na masturbacji. I na pewno nie można krzyczeć i karać. Tego typu działania niosą ryzyko utrwalenia zachowań masturbacyjnych. Wystarczy dyskretnie odwróć uwagę dziecka np.: poprzez zaproszenie do ciekawej aktywności/zabawy.

Typ 2. Dziecięca masturbacja eksperymentalna

Masturbacja eksperymentalna charakteryzuje się tym, że nie jest przez dziecko ukrywana i nie jest uporczywa, brak jej stałego schematu, ale niesie ryzyko uszkodzenia ciała. Ten rodzaj masturbacji ustępuje po interwencji.

Dziecko dotyka własnego ciała, bo jest ciekawe, pragnie poznać swoje fizyczne właściwości, a przy okazji doznaje nieoczekiwanych wrażeń. Jednak maluch dążąc do wypróbowania ciała może np.: próbować włożyć jakiś przedmiot do pochwy lub cewki moczowej, a tym samym zrobić sobie krzywdę. Dlatego na masturbację eksperymentalną trzeba reagować.

Przykłady

Mała Basia, podobnie jak jej rówieśnik Mateusz regularnie manipulują przeróżnymi przedmiotami w okolicach nagich miejsc intymnych, w ogóle się z tym nie kryjąc. Dzieci pytane o powód swojego zachowania zgodnie odpowiadają, że je to fascynuje…

Interwencja

Masturbacja eksperymentalna powinna być sygnałem do podjęcia z dzieckiem tematyki związanej z budową ciała. Dziecko wyposażone w wiedzę nie będzie musiało szukać jej na własną rękę i eksperymentować. Dodatkowo trzeba wyjaśnić dziecku, że niebezpieczne jest oddawanie się zabawom, które mogą spowodować zranienie, czy uszkodzenie ciała.

Typ 3. Dziecięca masturbacja instrumentalna

Masturbacja instrumentalna charakteryzuje się tym, że jest jawna, uporczywa, ma powtarzalny schemat, raczej nie wywołuje uszkodzenia ciała i ustępuje po odpowiedniej interwencji.

Jest ona podejmowana, ponieważ dziecko sobie z czymś nie radzi. Np.: nie potrafi uporać się z emocjami, potrzebuje się nagrodzić, czy uspokoić.

Masturbacja instrumentalna sygnalizuje problem wymagający pomocy ze strony osoby dorosłej. Jest to rodzaj zachowania seksualnego, którym posługują się nie tylko przedszkolaki, ale także dzieci młodsze.

Przykłady

Alinka głośno tupiąc pobiegła do swojego pokoju, gdy tylko rodzice zaczęli mówić do siebie głośno. Czuła, że za chwilkę zaczną krzyczeć i mamie popłyną łzy. Po paru minutach, gdy emocje dorosłych opadły, mężczyzna zajrzał do pokoju córki, by sprawdzić co robi. Dziewczynka leżała na łóżku trzymając rączkę pod spódniczką. Robiła tak zawsze wtedy, gdy rodzice się kłócili.
– Co robisz? – zapytał ojciec.
– Boję się – odpowiedziało dziecko.

Gdy Piotruś czegoś chce awanturuje się nie mogąc tego dostać. Jego tatę bardzo to złości i wtedy krzyczy do chłopca:
– Uspokój się natychmiast, bo dostaniesz w skórę!
Wtedy Piotruś ma zwyczaj uciekać do swojego pokoju. Tam milknie. Razu pewnego ojciec zainteresował się co tak cicho robi Piotruś. Chłopiec siedział na środku pokoju z rączką w spodenkach.
– Co robisz? – padło z ust mężczyzny
– Uspokajam się – odparł chłopiec.

Interwencja

Masturbacja instrumentalna jest wyraźnym znakiem, że z dzieckiem dzieje się coś złego. Należy skupić się na właściwych przyczynach zachowań autoerotycznych, a nie samej masturbacji. Koncentracja na wyeliminowaniu masturbacji jest najczęstszym powodem niepowodzeń wychowawczych.

Pomoc powinna polegać na rozwiązaniu problemu dziecka, np.: zapewnieniu odpowiedniej atmosfery, zneutralizowaniu lęku, nauczeniu radzenia sobie ze stresem etc.

Gdy dziecko masturbuje się z lęku, a rodzic na nie za to krzyczy mówiąc, że dotykanie siebie jest złe, lęk malucha wzrasta. Dodatkowo pojawia się poczucie winy i masturbacja nasila się, bowiem jest sposobem dziecka na radzenie sobie w sytuacji doświadczania stanów, z którymi dziecko nie potrafi sobie w inny sposób radzić.

Dziecięca masturbacja zazwyczaj jest zjawiskiem rozwojowym i taka nie powinna niepokoić. Jednak zdarza się, że masturbacja wykracza poza normę rozwojową (masturbacja instrumentalna) stając się sposobem, np.: na uspokojenie, rozładowanie napięć, radzenie sobie z trudnymi emocjami i wówczas wymaga ingerencji, czasami specjalistycznej.

Na podstawie: Seksualność w cyklu życia człowieka, pod red. M. Beisert

Poczytaj także:
Przedszkolak też człowiek

Leave a Reply