Obsesje Hamleta

Objawy nerwicy natręctw są przeróżne. Istnieją osoby, których życie zatruwa wątpliwość odnośnie swojej orientacji seksualnej – pytanie: czy jestem gejem, czy jestem lesbijką? nie daje im spokoju i nie akceptują myśli dotyczących własnej homoseksualności. Tego typu obawy i natręctwa określa się: HOCD (Homosexual obsessive compulsive disorder), a w piśmiennictwie odnaleźć można także nazwę: obsesje Hamleta.

ICD-10

Międzynarodowa Statystyczna Klasyfikacja Chorób i Problemów Zdrowotnych (International Statistical Classification of Diseases and Related Health Problems) – ICD-10 to książka dla tych, którzy mają za zadanie nadać nazwę objawom zgłaszanym przez pacjenta – przyporządkować je do jednej z wymienionych w ICD chorób. Osoby zajmujące się leczeniem, diagnozują problemy zdrowotne, między innymi, właśnie na podstawie ICD-10.

W ICD-10 znajdziemy jednostkę chorobową o nazwie: Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne (nerwica natręctw), w skrócie OCD.

Nerwica natręctw charakteryzuje się uciążliwymi, mimowolnymi, przewlekłymi myślami (obsesje) lub przymusowymi zachowaniami/czynnościami (kompulsje), które skrótowo określa się mianem natręctw. Pomimo niezgody na nie ze strony pacjenta i prób przeciwstawienia się im, pojawiają się i wywołują nieprzyjemne uczucia. Są one uporczywe i nieakceptowane. Dlatego właśnie pacjent przez nie cierpi. Do tego często uznawane są przez niego samego jako przesadne i irracjonalne.

Nerwica natręctw – czy jestem gejem/czy jestem lesbijką?

Natręctwa przyjmują przeróżną formę. Mogą nimi być: myśli erotyczne, wyobrażenia na temat agresywnych zachowań względem bliskiej osoby, przymusowe działania dotyczące czystości, potrzeba porządkowania wedle konkretnego schematu. Wachlarz objawów jest bardzo szeroki i nierzadko zawiera elementy związane z seksualnością człowieka.

Są na przykład pacjenci, których życie zatruwa wątpliwość co do własnej orientacji seksualnej. Obsesyjnie i natrętnie zadają sobie pytanie: czy jestem gejem, czy jestem lesbijką, czy jestem osobą homoseksualną? Tego typu obawy i natręctwa określa się: HOCD (Homosexual obsessive compulsive disorder). W piśmiennictwie odnaleźć można także nazwę: obsesje Hamleta. Czy Hamlet został wplątany w temat nerwicy natręctw dlatego, że wedle niektórych interpretatorów dzieła Szekspira miał obsesje na punkcie własnej tożsamości seksualnej? Nie wiem.

Objawy HOCD

Powracająca niepewność odnośnie swojej seksualności, natrętne myśli dotyczące tego, że jest się osobą homoseksualną, ciągłe zadawanie sobie pytania: czy jestem gejem/czy jestem lesbijką, unikanie osób jednakowej płci z lęku przed nieakceptowanymi myślami dotyczącymi własnej homoseksualności, które mogłyby wywołać – stanowią typowe symptomy obsesji Hamleta.

Myśli i obawy dotyczące homoseksualności budzą w osobie ich doświadczającej wstręt i są niezgodne z jej pragnieniami, a także systemem wartości. Ponadto osoba cierpiąca na HOCD zazwyczaj stosuje szereg działań i rytuałów, aby nie wysyłać sygnałów wskazujących na jej homoseksualność. Na przykład ćwiczy ruchy i gesty po to by były typowe dla jej płci, a nie „homoseksualne” (zniewieściałe, zmaskulinizowane).

Podsumowując powyższe, w obraz obsesji Hamleta wpisują się:
• niepohamowany strach przed byciem lub staniem się osobą o orientacji homoseksualnej
• niepożądane i dokuczliwe wyobrażenia zachowań homoseksualnych
• silna obawa o to, że można być przez innych uznanym za osobę homoseksualną

Ktoś kto doświadcza HOCD wcale nie musi wykazywać wszystkich wymienionych objawów. O obsesji Hamleta mówimy wtedy, gdy dolegliwości dotyczą obaw odnośnie własnej homoseksualności i mają typowo obsesyjny charakter. A więc są uznawane za szczególnie dokuczliwe, wywołują dyskomfort oraz wymuszają rytualne zachowania, których celem jest pozbycie się lęku i niepokoju.
Drobiazgowość, pedanteria, przywiązanie przesadnej wagi do szczegółów, liczne wątpliwości oraz namierna przezorność często cechują osobę, która zgłasza się do specjalisty z powodu HOCD.

Leczenie HOCD

Kluczem do terapeutycznego sukcesu leczenia HOCD jest jego prawidłowe rozpoznanie i niemylenie z orientacją seksualną ego-dystoniczną. Jeśli osoba ma poczucie swojej homoseksualności, ale jej nie akceptuje i pragnie posiadać orientację heteroseksualną, wówczas mówimy o orientacji ego-dystonicznej.

Niewłaściwie postawiona diagnoza i nieodpowiednie leczenie może wywołać pogorszenie się stanu pacjenta. A za nietrafne, w tym wypadku, uznaje się zastosowanie wyłącznie metod wglądowych celem skonfrontowania, zmierzenia się pacjenta z jego seksualnością.

Z racji tego, że HOCD jest jedną z postaci zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych, rekomendowaną i skuteczną terapią jest podejście poznawczo-behawioralne połączone z farmakoterapią.

Poczytaj także:
O homoseksualności słów kilka

Leave a Reply